Er liggen pepernoten op tafel, ik heb avond dienst in de gehandicaptenzorg. Terwijl ik je vasthoud zodat je jezelf niet slaat en automutileert denk ik wat gaat de tijd snel. Hoe zou de tijd aanvoelen als je jezelf elke dag bezeerd denk ik bij mezelf.
De zomer is alweer voorbij, toen ik vanmorgen om 6.45 in de auto zat om naar het verpleeghuis te rijden was het de donker die het weer aan het winnen is van het licht.
Het gaat zo snel voorbij. De ochtend is al half om. De telefoon gaat, ben je al klaar voor de koffie zegt een collega? Nee, gaan jullie maar alvast ik kom zo zeg ik. Ik sla mijn pauze over. Ik zit op bed en houd de hand vast van een oudere mevrouw die huilt. We zeggen niks. Haar tijd nadert. Ze kiest ervoor eerder te gaan. Ze vertelt me dat het rond is. De winter maak ik niet meer mee zegt ze. Ze huilt, ik zit naast haar en zeg niks. Euthanasie is als het donker die van het licht wint. Of wint het licht van de donker? Ik weet het niet. Ze heeft niks aan mijn woorden, ik hoop dat haar hand vasthouden enig troost brengt.
Tussen m’n vroege dienst en avond dienst werk ik thuis aan de voorbereidingen van het zorgbanencafé en de dagelijkse randzaken van ons bureau. Ons zoontje (5 maanden) is verkouden , ik wieg hem in slaap. Alles gaat zo snel voorbij..