Goeiemorgen, ik ben Jamal ik kom u helpen zeg ik.

‘Jamai?, zeg je’.

Nee, ik kan helaas niet zingen. Jamal, aangenaam ik ben vandaag hier even ingevallen.

Je ligt op bed, mist een deel van je hoofd. Een groot stuk uit je schedel. Een litteken over je hoofd tot aan je ogen. Je ziet dat ik even kijk.

Hoe is dat gekomen vraag ik uit nieuwsgierigheid. Ongeluk? Wilt u er al uit overigens?, zeg ik nog tussendoor.

‘nee, een beroerte, toen een operatie..’, je stopt even en zegt dan ‘tja eigenlijk wel een ongeluk ja,’ en we glimlachen beide ff.

Je bent net iets ouder dan mij, had een leuke baan, getrouwd maar een niet aangeboren hersen letsel zorgde ervoor dat je nu rolstoel gebonden door het leven gaat vertel je mij.

‘Gooi me er maar uit trouwens’, we moeten er toch maar wat van maken weer vandaag.

‘niet echt gooien dan he’, zeg je daarna nog even.

‘Ben jij Marokkaans?, vraag je. Vind je dit echt leuk werk?’

Ik ben een west fries zeg ik. Geboren in Heerhugowaard.

‘Ja en ik kan lopen’ zeg je, hard lachend.

Ik ben van Marokkaanse afkomst vervolg ik met een grote glimlach, woon m’n hele leven in Heerhugowaard. En ik vind het leuk werk. Mooi toch.

Nou wat je maar mooi vind. Ik had nooit gedacht dat ik afhankelijk zou zijn. Je moet nooit een beroerte krijgen Jamai, zeg je. Niks aan.

Ik glimlach, verzink in gedachten over het leven waar wendingen je langs onverwachte ervaringen kunnen brengen..